Beweeg met het leven mee, go with the flow…

Ik heb er niet voor gekozen om verliefd te worden op een ander. De ander heeft er niet voor gekozen om verliefd op mij te worden. Het is ons overkomen. Maar hij heeft er nu wel voor gekozen om moeilijk te doen, zodat een echte relatie vooralsnog niet van de grond komt. Ik heb mijn hart gevolgd. Die keuze had ik te maken. Toen mij duidelijk werd dat ik mijn (ex-)man niet meer als mijn (huwelijks)partner zag, maar die ander. De aantrekkingskracht was te groot en de verbinding te diep om te kunnen negeren. En dus ben ik binnenkort gescheiden.

 

The secret of change is to focus all of your energy not on fighting
the old
, but on building the new.  (Socrates)

 

go-with-the-flow

 

“She loved him and he loved her, but it wasn’t that simple”

Afgelopen weken zat ik vast. Ik kon niet meer achteruit. Die keuze was gemaakt. En ik heb in december heel sterk gevoeld wat voor nieuwe plannen het universum met mij heeft. Maar ik kon ook niet meer vooruit. Want hij is liefdesbang en staat daardoor niet open voor mijn uitreikingen. En dus stond ik pijnlijk stil. Totdat ik besloot toe te geven waar ik NU zit: ik ben niet gelukkig. Ik ging middenin het centrum van mijn stilstand staan. En daardoor kwam ik stap voor stap weer terug in the flow en kreeg ik ook weer intuïtieve dromen. En ik heb de afgelopen weken vooral moeten schakelen dat mijn droom met hem nu niet gaat worden wat mijn hart graag wil. En als hij hier niet doorheen groeit: misschien wel nooit. Zo nuchter moet ik durven zijn, want de bindingsangst is erg groot. En dus heb ik besloten te kijken naar wat er nu wel is (een enorme telepathische band, vanuit een zeer diepe verbinding) en wat er van daaruit wel mogelijk is. “Wat je ook dwarszit, kunnen we op z’n minst hier weer vrienden zijn?” En dan blijft het – inmiddels niet verbazingwekkend meer – stil. Ook moeilijk doen went. Al heb ik daar wel een enorme schakel in moeten maken, want dit had ik – gezien hoe hij eerder naar mij was – niet verwacht. En met moeilijk doen, doe ik over het algemeen heel erg makkelijk. Zoals vorig jaar met Erna. Ik stond na onze afspraak op, keek niet opzij, zei haar geen gedag en liep zo de bus in. Zij moest mij roepen, voordat ik omkeek. Ik spiegelde haar precies wat ze wil-de: afwijzing, door van haar weg te gaan.* Maar nu kan ik niet de bus instappen, ook al wil ik dat soms wel. Deze situatie gaat veel dieper en is nu voor mij bedoeld. Dus heb ik hierin mee te bewegen.

 

“Hij heeft je weggejaagd”

In december vorig jaar met een bericht terug aan mij, waarin hij mij van zich afduwde, en daardoor onverbiddelijk en gekwetst/kwetsend over kwam. Deze boodschap van wegjagen zegt mijn intuïtie 2 dagen voordat ik weer naar hem uitreik. Ja dat is mij nu ook heel duidelijk.
En dus ga ik nu fase 2 in. Zoals in een droom die mij laatst de weg wees: om naast hem te gaan staan, terwijl hij ondertussen van binnen moeilijk doet. Dat is niet simpel: daarvoor moet je echt heel veel om iemand geven en heel veel geduld hebben. En het de relatie ook absoluut waard vinden. Anders kan je niet anders dan the self-fullfilling prophecy van de ander waarmaken en weggaan. Ook voor mij is het hele leven leren. Dus maak ik een update: dat ik blijf is moeilijker voor je, dan dat ik wegga. Want dat verwacht jij. Nee nog sterker: onbewust wil je dat. The selffulfilling prophecy, waar je nu meer moeite voor doet, dan de droom durven waarmaken. Dan is de spiegeling en dus ook je groeikans uit je zicht verdwenen. En daarom moet ik gaan. Maar de prijs die jij betaald is hoog: eenzaamheid en stilstand. Want je groeit nu niet. En daardoor is er ook meer kans op ziektes, die zich in je lichaam ontwikkelen. Omdat alle (oude) pijnen die een mens onderdrukt houdt en in zijn lichaam opgeslagen worden er uiteindelijk op een of andere manier uit willen. Dat is wat veel mensen niet (willen) weten, maar zoveel mensen zoveel verder zou brengen in het leven, als ze meer door pijn heen durfden te groeien. En relaties, die zijn juist bedoeld voor groei ! Jij en ik zijn met een reden op elkaars pad terechtgekomen. Dat kan je weg willen duwen. Maar daarmee duw je het leven in je en buiten je weg. En dat zal je voelen. Want stilstand is misschien “veilig”, maar heeft een prijs…

 

Neurofeedback (20-3-2018): verlating(sangst)

Onder de neurofeedback ben ik het al gewend: ik pik hem weer op. Maar dit keer vind er ook een verschuiving plaatst naar het verleden. Ik zie 1973 voor me. Ik ben in mijn oude slaapkamer (met mijn zus). Het is de ochtend van mijn moeders dood. Ik voel oude paniek/stress. Later hangt het nog even in mijn buik. Paniek/stress van pa? Omdat ma hem verlaten had. Ik zie hem. Komt er een oude herinnering naar boven? Het is zijn verlating(sangst). Ma heeft hem (en ons) verlaten. Definitief. Ik heb hem 2x verlaten. Een aantal maanden later stierf hij. Pa heeft nooit de spiegeling opgepakt van de vrouwen in zijn leven. Niet van mijn moeders hooggevoeligheid en zelfmoord. Niet van mijn hooggevoeligheid en mijn besluit hem te verlaten toen hij in 1992 mij bijna vermoordde. Niet toen ik hem wederom verliet in 2004 – omdat de 2 trauma’s die hij mij (in 1973 en 1992) had gegeven toen enorm naar boven kwamen – en ik te leren had allereerst voor mezelf en mijn geluk te leven. En niet puur voor zijn behoeften. Allereerst voor zichzelf zorgen, dat had hij niet geleerd. Niet van oma en niet van hemzelf. En dat was zijn grootste les. Maar hij koos voor ontkenning, alcohol, emotionele chantage en misbruik. De waarheid is: hij was al niet gelukkig voordat mijn moeder overleed…

En de nog diepere energetische waarheid: zij stierf omdat zij als enorm hooggevoelig en telepathisch mens zijn gevoel (en die van haar ouders en de gemaakte oorlogswonden en het familieverdriet om haar jong overleden broer) overgenomen had als de hare…

 

Huis van verdriet: nu ieder alleen achterblijft…

En ik verlaat nu Paul. En hij heeft daar heel veel moeite mee, want hij wil nog wel met mij verder als huwelijkspartner. “Als je hart gekozen heeft”, zei een vriendin van mij laatst, ja dan is er geen weg meer terug. En dus is hij plotseling zijn vrouw kwijt en moet hij nu alleen verder gaan. De vonk sloeg over in december 1993 en ironisch in dezelfde maand 24 jaar later is hij mij kwijt geraakt. Ik kon niet langer ontkennen wat er zich gaandeweg in mij had ontwikkeld. Door het ontmoeten van een man met wie ik een nog diepere zielsverbin-ding heb dan ik al met mijn (ex-)man had. En dus heeft ook hij nu te schakelen. Huis van verdriet. Want hij is zijn vrouw kwijt. En ik mis de man die mijn hart stal. Maar mijn “lover” houdt nog angstvallig de deur dicht, nu hij weet dat het een echte relatie kan gaan worden. Ondanks dat ik weet wat hij voor mij voelt en dat ik heel sterk voel dat hij mij ook mist. Onder bindingsangst zit verlatingsangst, zeggen ze. En die 2 zijn natuurlijk enorm verbonden. Net zoals liefde en pijn. Zonder liefde geen pijn. Maar als je voor “veilig” kiest, duw je de liefde ook uit je leven weg. En stroom je dus niet meer vanuit je hart. Leven is accepteren wat je voelt, ook al voelt het niet fijn, en open staan voor wat het (natuurlijke) universum op jouw pad brengt. Er zit altijd een geschenk voor je in. Dat kan liefde en/of een groeiles zijn. Hoe harder je je verzet, hoe meer pijn je juist zult hebben als je niet mee stroomt, met wat nu de bedoeling voor jou is…

 

Intuïtieve droom 18-3-2018. Een meisje en jongen staan voor mij en willen mij iets vertellen. Het meisje begint: “Je moet de banden met hem verbreken. Zodat alles van hiervoor weg is.” En de jongen zegt: “Je hebt eerst structuur nodig. En dan op hem wachten.” Bijzondere droom voor mij, van bijzondere boodschappers, van binnenuit. 

En dus heb ik op 22-3-2018 wederom de banden met Guido verbro-ken, volgens bovenstaand doel: zodat alles van hiervoor weg is. Van fase 1 waarin hij stalkte en er belastende banden zijn gelegd die niet goed voor mij zijn. Daarnaast ook zijn banden verbroken met zijn belastende verleden, zoals ex-vriendinnen. Want daar zaten volgens mij nog wel energetische erfenissen, die geluk in de weg staan. BandenVerbreken is een opschoning die iedereen ten goede komt.

 

Verslaafd aan Drama: liever destructie, dan wat goeds 

24-3-2018 Vannacht was telepathisch de moeilijkste sinds ik je ken. Energetisch kwam er zoveel op mij af, dat ik er lichamelijk onwel van werd. En daarvoor was ik er alweer chagrijnig van. Eerder had ik er dan genoeg van en blokte ik je. “Als het je irriteert, dan ga je maar”, dat werkt niet in een relatie als je werkelijk om iemand geeft. Dan hoor je (ook op je werk, waar hij deze zin tegen mij zei) de volwassen aanpak te hebben en er met elkaar over te communiceren. Maar die wisselwerking ontbreekt. Daarnaast volg ik mijn intuïtieve radar: dat ik blijf is moeilijker voor je dan dat ik wegga. Ik heb de enorme lading energie ingelezen en dat was een schreeuwend: “Ga weg!”, waarbij ik ook energetisch wegduw bewegingen ervoer. Maar ik ga niet weg.
Ik kan niet weg. Al zou ik soms wel willen. Want deze verliefdheid is allang niet meer leuk, als jij om de ander geeft en je weet dat hij ook om jou geeft, maar hij niets doet. Soms voel ik dan ook: Had ik je maar nooit ontmoet. Was ik maar nooit verliefd op je geworden. Want nu ben ik alles kwijt van hiervoor. En omdat jij nog steeds liever “veilig” en gekwetst achter jouw muur blijft, heb ik nu niets. 

Maar ook al voel ik dit soms zo, ik geloof er nog steeds in. Al kost het heel veel tijd en geduld. Op 4-4-2018 droom ik dat we energetisch hand in hand lopen. Het bevestigd mij weer wat ik al sinds december 2017 weet: it’s meant to be. Maar makkelijk gaat het niet…

 

The one who falls and gets up is so much stronger…

… than the one who never fell”. In deze narcistische tijd durven mensen niet meer te vallen. En dus durven ze niet meer te groeien. Dat het daarna beter wordt, zien ze (nog) niet of geloven ze niet…

Ik ben moe. Moe van een situatie die ik niet kan veranderen, die niet vooruit beweegt en waar ik ook niet uit kan stappen, omdat mijn hart er in zit. En misschien wordt het daar wel tijd voor: dat ik mijn hart er uit haal. Want ik ben moe van jou eerst heel dichtbij voelen en dan uren later vlucht je uit angst voor intimiteit het Drama in en ben je weer heel ver weg en vastgedraaid in je machteloosheid. Om niet de waarheid te willen zien of voelen. In jezelf. En tussen ons. Maar jouw drama wijs ik af. Zoals ik bij een sollicitatie zei: “Met drama ga ik niet mee. Dan zijn ze bij mij aan het verkeerde adres”. Ik ben niet meer verbaasd dat jij gewelddadige relaties hebt gehad. Onbewust vraag je er om, schreeuw je er zelfs om. Dat is wat jij wilt: ongeluk. Je wilt van alles van mij op afstand, maar als je niet de spierballen hebt om dit in een echte relatie om te zetten, dan moet je gaan. Zodat ik niets meer van je oppik. Want op dit moment ligt alles in mijn leven hierdoor overhoop, omdat jij continue hevig naar mij uitreikt maar in het echt zwijgt, en zo kan mijn leven niet verder gaan! Jouw verslaving aan drama maakt het niet makkelijk en om meer rust te krijgen, verbreek ik nu wat vaker de banden met je. Als jij jouw groeiles niet oppakt en de relatie met mij niet durft aan te gaan, dan ben jij een FalseTwin en is het toch Narcistisch Misbruik. Dan ga ik niet langer mijn tijd aan je verspillen en is het simpelweg tijd voor mij om verder te gaan.

 

Paul kan verder. Want ik ben eerlijk geweest en heb hem duidelijkheid gegeven. En hij heeft binnenkort de sleutel van zijn nieuwe woning. Hij zal daar vanaf mei wonen, de maand waarin we getrouwd waren en nu uit elkaar gaan. Hij is nu verdrietig, maar hij is vrij. Hij gaat wonen in de plaats waar ik ook naar toe wil(de). Maar ik kan niet verder. Want ik ga geen 10 jaar inschrijving opgeven als ik enige tijd erna toch die relatie krijg… En daarnaast wil ik daar nu niet wonen, want die plek doet mij nu pijn, omdat ik Guido daar heb ontmoet en alles nu pijnlijk stilstaat… Het is nu lastig keuzes te maken voor de toekomst als de persoon waarmee je eventueel je toekomst gaat delen niet aanwezig is om mee te overleggen. Ik ben niet alleen omdat we energetisch al zo verstrengeld zijn en omdat jij in het echt niet doorzet ben ik toch alleen. Ik maak mijn keuzes NU dan ook alleen. Want ook ik wil en moet verder. Al zit mijn hart vast en blijft het moeilijkste dat ik tot nu toe geen enkele kans heb gehad…

 

16-4-2018 Terug naar af…

Stalken en staren naar mijn foto, steeds terug naar de 1e herinnering hoe we elkaar ontmoetten… Maar vooral geen stap in mijn richting zetten. Ik pik teveel energie op en word er gek van en houd dit niet vol. Je bent een fantast die het niet in het echt durft waar te maken. Ik was er echt voor je, bereid er voor te gaan. Maar als de fantasie alleen maar fantasie blijft, dan zal ik je toch moeten loslaten. Je liegt liever en duikt liever weg, dan echt te durven leven. Je wilt dat ik ga, liever nog dan de droom waarmaken. En ik heb gevochten, maar ik vecht nu alleen voor een relatie die jij niet durft waar te maken. Je stalkt zodat iemand “blijft”, want in het echt kan iemand van je weg-gaan… Je zit vast in dromenland. En ik leef NU. “Hij wil zijn oude leven niet opgeven.” (6-4) Je kiest voor Ego, weerstand en liever “veilig” alleen zijn. Prima, leef die keuze dan ook, met al z’n bijbeho-rende consequenties. Dan stop je met al je fantasieën over mij en dan ga je! Want mijn oude leven is wèl voorbij en mijn nieuwe leven gun je mij – èn jezelf – niet. Jouw angst bepaalt jouw leven. Een vrouw mag niet van je houden. Daar zorg je wel voor. “Love is action.” Maar jij zet geen stap vooruit. En ik wil verder. Als het eenzijdig was, kon ik allang loslaten. Zoek alsjeblieft hulp bij een psycholoog of lifecoach als je dit niet alleen door kan zetten. Want dit werkt niet.

 

Droom 6-6-2018 Ik ga weg, hij pakt mij bij mijn arm vast en wil niet dat ik ga. Ik ga weer weg, hij pakt mij weer vast. Oké, denk ik, je wilt dat ik blijf. En ik blijf… Maar er veranderd niets… Wat is er om voor te blijven? Je handelt niet. Je denkt, je droomt, maar je gelooft niet. Als je wel geloofde in wat het universum op jouw pad gebracht heeft, had je allang gehandeld. Dus ja, zoals het nu is en alleen maar in einde-loze hartenpijn blijft hangen, wil ik liever gaan. En had ik je liever nooit ontmoet. Mijn leven zoals het was ligt in duigen en mijn nieuwe leven heb je ook meteen aan diggelen gegooid. Dat is de enige uit-komst die jij kennelijk kent en wilt. En niet mijn keuze. 

 

© Eva Pieters (maart – juni 2018)
(voorheen Eva van Woudenberg-Pieters) 

* Al is ze niet door mij afgewezen om haar moeilijke gedrag. Maar allereerst omdat zij zomaar dat haar leven had binnen gelaten, waar ik veel overlast van ervaar en telkens opnieuw mijn leven uit zet: ze nam contact op met mediums. Die zeker sinds 2012 nog maar één doel hebben: jouw leven overnemen en jou (onzichtbaar) volledig meetrekken in hun spirituele waanzin, of je nu wilt of niet. En dus ervoer ik ook weer overlast via haar. En de nacht er op droomde ik dat mijn intuïtie vreesde dat ze voor deze wereld zou kiezen. Daar-naast zette ze mij op een plek waar ik niet hoor. De last die ze bij mij legde was te zwaar. Zij heeft nu allereerst zelf verantwoordelijk voor zichzelf te zijn. Het eens zo creatieve, moedige mens wat ik kon bewonderen, gooit haar leven nu weg met verkeerde keuzes. 

 

Reageren op dit blog? Helaas ontvang ik teveel hardnekkige spam, met als enige doel om bij deze site te kunnen inbreken, dus staat de reactieknop voortaan uit. Stuur mij een bericht via de slotpagina

 

Heel jezelf, dan laat je anderen ook HEEL

Dit bericht is geplaatst in bewustzijn, emotioneel misbruik, heel jezelf, leven in het NU, mindfulness, narcisme, transformatie, tweelingzielen, vrijheid. Bookmark de permalink.

Reacties zijn gesloten.