Blijf je trouw aan destructie of ga je leven?

DIT BLOG IS NOG IN WORDING. Opmaak wordt nog aangepast.

Volgt nog droom 30-12-2018 “Blijf je trouw aan destructie…”

 

24-12-2018 En er volgt nog een nieuw blog: “Verboden Te Leven” Ik zou dit blog ook “Ik ga verder (deel 3)” kunnen noemen, maar ik kom helaas nog niet genoeg vooruit en dit is de beste omschrijving van een vreselijk pijnlijk jaar dat gelukkig bijna achter mij ligt: 2018. Ik, de vrouw die – juist door al mijn trauma´s aan te pakken en mezelf diepgaand te helen – zo geleerd heeft van het leven te houden, mag niet leven. Ik zit vast aan mensen die niet durven leven… 

Na een droom op 30-12-2018 (zie verderop in dit blog) besluit ik het blog te noemen: “Blijf je trouw aan destructie of ga je leven?”

 

The tragedy of life is not death,
but what we let die inside of us while we LIVE.

(Norman Cousins)

 

leven-is-groei

 

Ik zit vast aan mensen die niet durven leven…

spirituele narcisten, mijn ex, zijn bemoeizieke vriend Eric en Guido

 

Spirituele wereld: ze zijn dood voordat ze dood zijn

Een veel te lang durende onnodige strijd, waardoor ik vast zat aan spirituele narcisten: van Wilma (2012) tot en met Amanda (2016).

De spirituele wereld staat stil… En ze willen iedereen in hun waanzin meeslepen. Wat met een mooi spiritueel sausje wordt verkocht, want ze hebben mensen nodig, in hun leven en in hun “business”. Maar alles in de spirituele wereld is een leugen. Het draait niet om werkelijk helpen en helen, maar vooral om in het verleden blijven hangen, vastklampen aan wat er niet meer is en daar lekker sjamanistisch in aan rommelen. Zodat ze zelf – en degenen die zij “helpen” – nooit vooruit komen in het leven… Mijn ontdekkingen van spiritueel mis-bruik zijn triest. Ik weet wat er in een mens mogelijk is, juist ook spiritueel, maar deze mensen benutten hun eigen innerlijke potentieel niet en gaan zichzelf letterlijk compleet te buiten en verworden tot freaks die alleen nog maar spirituele shows kunnen houden. Ver ver van heling en ontwikkeling is deze wereld en alles wat op hun pad komt en (nog) heel is, willen zij kapot maken. En dat doen ze!

 

Op 19-9-2018 zegt mijn intuïtie bij een belangrijke Neurofeedback tussenmeting (na circa 40 trainingen): “Wilma heeft met je neurologische systeem gerommeld” (op 20-4-2012).
Weer een bevestiging. Al had ik die niet nodig. 

 

Tijd voor een diepere reis: hope you “find your way home”

Ik zit vast aan mijn ex, die nu blijkt al sinds 2011 diep innerlijk stilstaat, en deze wake-up call nodig heeft om verder te groeien. Ik heb recentelijk zijn diepere waarheid ontdekt, nu hij nog… Zolang hij die innerlijke reis niet aandurft, zal hij nooit het leven leven wat werkelijk voor hem bedoeld is. En dat is voor mij heel duidelijk: niet (meer) met mij. De Neurofeedback heeft mij stap voor stap hierover veel duidelijk gemaakt. Dat begon toen ik in januari 2018 naar hem toe ging en hem vertelde dat ik wilde scheiden. Ik was daarvoor met de groene balk op het beeldscherm voor mij (bij de Neurofeedback) regelmatig diep in het rood beland. Beneden de lijn en duidelijk flink uit balans. Totdat ik de scheiding voorstelde. Dat was de eerste keer dat ik uit het rood ging en er nooit meer zo diep in belandde als er voor. Dat was voor mij een signaal en ik dacht: “Misschien heb jij de Neurofeedback wel harder nodig dan ik.” Toen hij enkele weken later de intake test deed bleek dat ook. En later spiegelde de uitslag van de Neurofeedback mij opnieuw hierin. De eerstvolgende Neurofeedback training nadat mijn intuïtie er toe leidde om mijn ex te blocken op What’sapp en een droom ter bevestiging (zie OpnieuwBeginnen) werd ik aangenaam verrast: “We kunnen gaan beginnen met afbouwen…”

 

Alle oorzaken van mijn slaap- en concentratieproblemen van de afgelopen jaren liggen nu open en bloot op tafel. Allereerst Wilma en overige spirituele narcisten die vanaf 20-4-2012 als een waanzinnige met mijn leven gerommeld hebben. En daarnaast: mijn ex Paul. Met alles wat hem (in zichzelf) tegenhoudt om ècht zichzelf te ZIJN.

 

Vasthouden aan afweerpijn doet pijn: onnodig lijden

En Guido? “Dat wordt niks.” Of ik houd niet genoeg van hem, wat ik betwijfel. Of ik houd teveel van hem, wat hem afschrikt… En als het op een dag wel wat zou worden, dan zouden spirituele narcisten het wel verpesten, voor zover ze er al geen aandeel in hebben gehad. Want dat komt ze mooi uit: Eva is nu ongelukkig. Ja ik ben ongelukkig omdat mijn hart vastzit aan een man die innerlijk vastgelopen is en maar geen stap vooruit durft te zetten, terwijl ik weet wat mogelijk is… En dan is het 1e kerstdag en jij bent er niet. Weer niet. En je energetische oproepen ga ik vandaag en morgen niet beantwoorden. Want dit is wat jij wil: niet samen zijn. Er is 1 jaar voorbij. Eén heel jaar verspild. Dat is niet hoe ik in het leven sta. Ik pak mijn zaken aan. Is er verdriet? Dan huil ik. Is er oud zeer en te onderzoeken wat de oude pijnlijke waarheid is die ik diep van binnen nog met mij mee draag? Dan ga ik daar mee aan de slag. Posttraumatische stress? Dan besteed ik daar mijn tijd aan, zodat ik de kans heb om alsnog te helen. Lukt dat niet alleen, dan ga ik in therapie. Maar jouw codering is “Ik moet lijden”. En dus help je jezelf niet. En dus moet ik ook lijden, want wij delen één hart, één ziel, zo dichtbij voel ik je…

 

Mijn stilstand: ik kan niet leven vanuit mijn hart

En daar zit ik dan: alleen. Dankzij jou. Maar het kan je niet schelen dat je niet bij me bent. Anders had je allang actie ondernomen. En het kan je niet schelen dat ik al één jaar lang flink verdrietig ben en mijn kop er ’s avonds vaak af jank, omdat ik weer niet bij je mag zijn. Er is geen knop om mijn liefde uit te schakelen. Dus dit is het nu. Ik heb geen leven meer. Al mijn dromen zijn mij al afgepakt en ik wil leven vanuit wat mijn hart voelt en dat kan ik nu niet. Dus ga ik langzamer-hand van binnenuit dood… Daar waar jij ook bent, maar niet voor knokt om door de tunnel van oude pijn heen te gaan, om na heling aan de andere kant uit te komen: lichter, bewuster en levendiger. Je bent bereid oud zeer jou te laten pijnigen, je ziek te laten maken, je ver van het echte leven te laten verwijderen. De man die ik liefheb durft niet te leven en wil niet gelukkig zijn en zal daarom nooit actie ondernemen. Nog geen simpel: “Hé Eva, heb je zin samen een keer een bakje koffie te drinken?” zal ik ooit krijgen. Liefde is onbereikbaar en een lijdend voorwerp geworden voor mij. En er is niets wat ik er aan kan veranderen, want de emotionele stilstand zit niet in mij. Ik weet uit eigen ervaring hoeveel ontwikkeling er ook als volwassene in een mens nog mogelijk is. Als je maar de motivatie hebt te willen groeien als mens. Ik ken de andere kant van het leven. Maar daar ben ik nu niet. En daar kom ik ook niet. Want jij wilt lijden.

 

25-12-2018 “Hij is ongeneeslijk ziek.” Ja, dat weet ik. Die boodschap had mijn zendmast eerder dit jaar al bij het gebouw waar we werkten opgepikt. Maar dat maakt het juist zo triest. Eén jaar dat we samen hadden kunnen zijn is er nu al verloren… En ik ben je kwijt voordat je ons ooit een kans hebt gegeven. Ik zal nooit met de man samen mogen zijn waar ik van houd. Want jij geeft het op. Ik niet. Ik geloof dat wij elkaar ontmoet hebben met een reden… Maar jij weigert dit bijzondere geschenk, wat het universum voor ons bedacht heeft.

 

Stilstand door niet jouw eigen plek in te nemen

Ook de vriend van mijn ex, Eric, staat stil en kijkt vanuit een zwarte bril, gekleurd door een onverwerkt verleden naar mij en Paul. Zijn reactie is vreemd en veel te betrokken. Alsof het hem zelf overkomt. En dat is het precies: hij kent zijn eigen ‘ik’ plek niet en is energetisch verstrengeld, waardoor hij geen gezonde afstand bewaart. Hij begrijpt mij niet. Dat kan kloppen, want dit is jouw pad niet, maar de mijne. “Waar is nu mijn plek?” is wat Eric zich afvroeg toen hij wist dat Paul en ik gingen scheiden. Nu ik vraag me al die tijd af: wat voor plek heb jij al die tijd in ons leven en in ons huwelijk ingenomen? Je gedraagt je als een kind van ons, dat boos is dat papa en mama gaan scheiden. Je gedraagt je alsof jij met ons getrouwd was. En energetisch was dat misschien ook wel zo, blijkt nu. Maar waar is jouw plek? Jij hoort bij je vrouw en je 3 kinderen. Je hebt een compleet eigen leven, vol met activiteiten. Wat doe jij dan zo verstrikt in de onze/mijne? Het trieste is dat hij hetzelfde doet als de spirituele narcisten, wiens handelen hij juist veroordeelde in ons leven. Paul vertelde dat Eric er ’s nachts soms wakker van lag dat wij spirituele overlast hadden. Dan werd ik boos, want dat is voor mij een red flag. Als een vriend(in) wakker gaat liggen van onze/mijn problemen, waar is dan de grens? Die is er niet. En dat is nou precies waardoor wij zoveel spirituele overlast hebben/hadden: geen grenzen willen tussen hun en mijn leven. Die grenzen wil Eric duidelijk niet, en wilde mijn man sinds 2011 in zijn vriendenkeuzes ook regelmatig niet. Maar ik wil dat wel.

 

“Jij bent niet van deze wereld. Jij bent niet van deze tijd.”*

Soms heb ik spijt van mijn ontwikkeling. Maar ik kon niet anders: dit is wie ik ben. Alleen ik voel me niet meer thuis in deze wereld, die steeds verder stil is gaan staan. Ik weet wat er voor gedaan moet worden, maar ik weet ook dat je het zèlf moet doen en moet willen. En ik weet ook dat het soms een doolhof kan zijn. Ik heb zelf steeds de motivatie gehad om elk nieuwe afweerlaag af te pellen, totdat ik daaronder weer een stuk van mijn verloren ware zelf terug vond. En naarmate ik verder kwam, werd het moeilijker, maar raakte ik door de resultaten ook steeds gemotiveerder. Ik weet dat het kan. Ik heb het bij mezelf gezien. En ik heb het bij mijn ex gezien. Maar het is wel een weg die je moet blijven gaan. Want als je er voor kiest niet meer binnen in jezelf te kijken, dan kom je in de problemen. Daar ging het ook mis met Wilma… En alle andere (spirituele) narcisten op mijn pad, die levens van anderen meeslepen in hun (oude) pijn, omdat ze geen eigen emotionele verantwoordelijkheid nemen. En dan typisch voor een narcist pakt Wilma nog steeds de verantwoordelijkheid voor haar daden niet en pik ik op dat ze het erger vindt dat haar reputatie (en die van Carola) nu kapot is. Kostbare levens worden doelbewust door jullie kapotgemaakt. Wat is belangrijker…?! Nee ik ben niet van deze wereld, die alleen maar geeft om de ego bovenlagen en te vaak voor machtsstrijd kiest. Ik geef om diepere, belangrijkere zaken, maar die sneeuwen – zelfs in de spirituele wereld – steeds meer onder…

 

Helaas het is de trieste waarheid dat ik ook in 2018 nog regelmatig spirituele overlast te verwijderen en banden te verbreken had met: o.a. Joke Damman (Jomanda), Wilma, Carola, Hans en Amanda.

 

Volgt nog droom 30-12-2018 “Blijf je trouw aan destructie…”

Wat de Neurofeedback mij het meest geleerd heeft: genoeg stilgestaan, waar een ander mij wil “hebben”. “Levend” naar zijn/haar beeld en verwachtingen. Ongezonde overbezorgde en/of overheersende hechtingen laat ik los. Ik verbreek de banden keer op keer opnieuw en ga verder. Zij die geen vertrouwen hebben in mensen en in het leven, zetten anderen stil. Ik ben wie ik ben. En ik ben geboren om te leven. My freedom, my choice. Ik ga dwars tegen de groepscode van de (spirituele) wereld in: ik kies voor LEVEN. Geluk bereik je pas door ook je ongeluk onder ogen te durven zien en te helen. Voelen is leven. En leven is groei. 

 

© Eva Pieters (december 2018 / januari 2019)
(voorheen Eva van Woudenberg-Pieters) 

DIT BLOG IS NOG IN WORDING. Opmaak wordt nog aangepast.

* Uit het lied “Niet van deze wereld” van Stef Bos

 

Reageren op dit blog? Helaas ontvang ik teveel hardnekkige spam, met als enige doel om bij deze site te kunnen inbreken, dus staat de reactieknop voortaan uit. Stuur mij een bericht via de slotpagina

 

Heel jezelf, dan laat je anderen ook HEEL

Dit bericht is geplaatst in bewustzijn, ego-spiritualiteit, heel jezelf, heling als ingang voor misbruik, mindfulness, narcisme, spiritueel misbruik, transformatie. Bookmark de permalink.

Reacties zijn gesloten.