Gedichten – groei (deel 2)

Heel jezelf, dan laat je anderen ook HEEL

Durf gewoon mens te ZIJN: doe je masker af, breek van binnen weer open en leef wie jij bent! In al jouw ware kleuren. Van binnenuit. 

 

groei

 

Onderstaand gedicht sluit aan op hoe ik in relaties sta: geen vast-zettende verplichtingen (vanuit het verleden), geen egoïstische sturing, maar elkaar respecteren als MENS door elkaar vrij te laten
om te komen, om te geven, om te gaan. Zie ook MijnHartVrijheid

 

Leven vanuit kracht

Ik ga niet jouw redder zijn
En zeggen dat jij het niet kan
Want daar geloof ik niet in
Ook jij hebt jouw kracht van binnen

Ik ga niet jouw slachtoffer zijn
Omdat jij liever jouw pijn
Op een ander overdraagt
Zodat jij je sterker voor kan doen

Ik ga niet jouw aanklager zijn
Al stel ik jou wel een grens
Wanneer jij bij mij te ver gaat
Maar dat is een keuze en geen strijd

Ik ga niet mee in jouw verhaal
Van “hier kom ik nooit meer uit…”
Ik wil er geen rol in hebben
Ik leef voor kracht, niet voor pijn

Ik ga vooral mezelf zijn
En leven in het moment
Zonder opgelegd scenario
Wat ik voel dat volg ik VRIJ

© Eva van Woudenberg (maart 2016)

Dit gedicht sluit aan op de visie van Familieopstellingen, waar ik voor 100% achter sta: “Iedereen draagt zijn eigen lot”. En is geschre-ven n.a.v. een collega die niet gelooft in haar eigen kracht en van daaruit òf gered wil worden òf zelf een ander wil redden om zichzelf van haar innerlijke werkelijkheid af te kunnen leiden. En daarmee haar kansen tot heling en groei en een gelukkig(er) leven laat liggen…

Dit gedicht is geschreven naar aanleiding van ex-collega Gisela, die weigert haar eigen verantwoordelijkheid te pakken door stapsgewijs te helen en in haar eigen kracht te gaan staan. En daardoor òf zelf de Redder naar anderen uithangt en hen daarmee omlaag trekt, om in deze rol haar innerlijke wonden te kunnen verbloemen en projecteren, òf (wat daar onder zit:) zelf gered wil worden door anderen. 

 

Keer naar binnen 

De wereld is uit balans
Waar is mijn plek om te leven?
Niet waar jij mij steeds wilt hebben
Volledig buiten mezelf

Jij leeft via anderen
Constant naar buiten gericht
Jij verwaarloost jouw innerlijk
En vervuild het collectief

Nu moeten anderen opruimen
Wat jij hebt achtergelaten
Jij bent verantwoordelijk
Maar schudt jouw plicht van je af

Nee jij hebt niet het recht om
Anderen zo te belasten
En van hen te eisen dat ze
Joùw taken overnemen

Leer eerst van jezelf houden
Van alles wat er in je is
Dan pas kan je ontvangen
Wat je nu van buiten opeist

Ik weiger jouw moeder te zijn
Ik heb niet voor jou te zorgen
Ja ik kies voor mezelf en laat
Niet mezelf maar jou in de steek

Ik sluit de deuren stevig dicht
En richt me op mijn ware plek
Niet waar jij mij steeds wilt hebben
Maar waar ik van binnen één ben

© Eva van Woudenberg (januari-maart 2016)

In het blog ReisLichaam wordt naar dit gedicht verwezen 

 

“Breek gebroken stukken niet nog een keer.
Ze zijn dan nog moeilijker te lijmen.”
(auteur onbekend)

Geloven door de waanzin heen

Ik wil geloven door de waanzin heen
Dat de liefde van mensen nog steeds goed is
Maar helaas niet meer bij iedereen
Dat is de keiharde les die ik meeneem

Je hebt mij eens op weg geholpen
Van gevangenschap naar ware vrijheid
Nu jij vastzit wil juist jij mij leiden
Van vrijheid terug naar gevangenschap.

Ik draai me om en laat jou achter
In het gevoel dat alleen van jou is
En waarin jij mij niet hebt mee te slepen
Maar in alle rust in jezelf hebt te helen

Mijn wereldbeeld begint te veranderen
Mòet veranderen na alle hartepijn
Omdat de wereld geen plek meer is
Waar nog normen en waarden gelden

Ik houd mijn hart niet mee zo ver open
Want ik ben eerst waakzaam wie jij bent
Doe jij ook wat jij zegt dat jij gaat doen…?
En waar ga jij met mijn vertrouwen heen?

Ik wil leven en niet vastgezet worden
Ik wil de liefde die ook vrijheid geeft
Ik wil mensen die elkaar respecteren
Ik wil geloven door de waanzin heen

© Eva van Woudenberg (april 2016) 

 

Gisteren komt niet meer

Gisteren komt niet meer
Toen ik nog kon geloven
Dat als ik goed voor jou ben
Jij het ook voor mij zal zijn

Keihard mijn lessen geleerd
Dat er onrechtvaardigheid is
Ongeacht wie ik ben en
Hoe ik in het leven sta

Jouw keuze voor onrecht
Lag niet in mijn handen
En ik ben nu waakzamer
Wat jouw bedoelingen zijn

Gisteren komt niet meer
Ik kan niet meer terug
Naar wie ik was voordat jij
Mijn wereldbeeld veranderde

Ik heb te accepteren
Dat jij nu bent waar jij bent
En dat jij daar vastzit
Maar ik ga niet mee omlaag

Want mijn hart blijft streven
Naar steeds weer een beter leven
Ik bouw vanuit imperfectie
Mijn weg van moed en kracht

Gisteren komt niet meer
Die droom is stukgemaakt
Omdat jij niet geloofde
Dat jouw leven beter wordt

Goedheid is nog zeldzaam
Iemand is je vriend zolang
Ze niet haar eigen vijand wordt
En jou in haar val meesleept

Jouw keuze voor ongeluk
Laat ik uit mijn handen vallen
Vandaag bouw ik zonder jou
Voorzichtig nieuwe dromen op

© Eva van Woudenberg (april 2016) 

 

Terug naar ruimte, terug naar bewustzijn

Ik ga terug naar ruimte
Terug naar bewustzijn
Niet waar jij mij wilt “hebben”
Vastgehouden in jouw pijn

Zodat jij je niet alleen voelt…
Maar deze illusie gaat jou
Geen oplossing brengen
Wat jij dan “hebt” is slechts schijn

Ik kies voor het ware leven
Ik kies voor durven voelen
En alle open wonden helen
Ik kies voor: gewoon mens ZIJN

© Eva van Woudenberg (mei 2016) 

 

Wat mij kostbaar is

Wat mij kostbaar is
Is de stilte
Is de ruimte
Die het leven is

Maar jij bent bang
Voor alleen zijn
Jij denkt het dan
Niet te redden…

Elke dag opnieuw
Kom jij weer stelen
Juist dat wat ik
Zo kostbaar vind

In de stilte
Daar heb ik juist
Mijn weg terug naar
Mezelf gevonden

Ik wil leven
In de ruimte
Want juist daar liggen
Alle schatten klaar!

Het leven bied jou
Dit geschenk aan
Helende stilte
Durf jij het aan?

© Eva van Woudenberg (mei 2016) 

 

Leven is verder stromen…

Soms mis ik wie ik was
Maar ik moet verder
Dit is hoe het is
En er dan nu doorheen

Stevig blijven staan
Ongeacht wat er komt
Door de storm heen
Zijn wie ik nu ben

Weer muren maken
Totdat buiten weer
Gewoon buiten is
En ik niet wegdrijf

En toch ook het leven
Zonder een masker
Door afblokkingen heen
Mezelf blijven voelen

Als een rivier stromen
Van binnenuit bewegen
En nóóit meer stilzettende
Armen om mij heen

© Eva van Woudenberg (mei 2016)

 

Ik sta op mezelf

Jij Grote Redder
Wat wil jij toch graag
Dat ik voortdurend
Stik van de problemen

Zodat jouw feestje
Van projectie begint
Nu kan jij los gaan
En jezelf ontvluchten

Want dat is jouw doel
Je wilt alleen redden
Omdat van binnen
In jou alles schreeuwt

En jij niet wilt horen
En jij niet wilt voelen
Daarom heb jij mij
Verschrikkelijk nodig

Maar helaas voor jou
Ik heb in mijn leven
Genoeg meegemaakt
Om dit te doorzien

Jij Grote Redder
Staat nu met lege handen
Maar ik ga jouw zorgen
Niet voor jou verbeelden

Ik heb jou niet nodig
Want ik sta op mezelf
En ik zal altijd voor
Mijn eigen-wijze weg gaan

Vanuit mijn binnenste
Die ik wel wil horen
Die ik wel wil voelen
En die mij op mijn weg leidt

© Eva van Woudenberg (juni 2016)

 

Voor meer gedichten zie: Gedichten1 en Gedichten3

Het gedicht “Ik stond alleen” is verplaatst naar VerlorenWieJijBent

 

Heel jezelf, dan laat je anderen ook HEEL

“Als groei, in wat voor vorm dan ook, zou doorgaan, zou het uitein-delijk uitmonden in iets monsterachtigs en destructiefs. De ontbinding is nodig om ruimte te maken voor nieuwe groei. Het een kan niet bestaan zonder het ander. Het neerwaartse deel van de cyclus is absoluut noodzakelijk voor spirituele groei.” (Eckhart Tolle)

Dit bericht is geplaatst in bewustzijn, ego-spiritualiteit, emotioneel misbruik, heel jezelf, hooggevoeligheid, mindfulness, narcisme, spiritueel misbruik, vrijheid met de tags , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Reacties zijn gesloten.