Het wordt niet stil, totdat de waarheid zichtbaar is…

Afgelopen weken geschreven om tot het punt te komen dat mij dui-delijk werd wat er hier nu werkelijk speelt, omdat het maar niet stil werd. Totdat de antwoorden kwamen. In dromen en via intuïtie: “Hij stalkt je.” Een eenzijdige “relatie” vanuit controle, gemis, jaloezie?
Wat geen liefde is. En dus uiteindelijk vanuit: angst. Waardoor ik voortdurend energie van hem oppik. Ik wil alleen echte relaties: twee-zijdig, open communicatie, mèt respect. En dat botst nu. Daarom heb ik acties ondernomen om los te laten: o.a. op 1-1-2018 banden ver-broken, telefoonnummer gewijzigd en geblokt waar virtueel bij mij wordt “gehangen”, zonder het lef tot volwassen communicatie…
(omdat stalking zonder communicatie bij mij veel overlast geeft)

 

“Nothing ever goes away until it teaches us what we need to know. (Pema Chodron)

 

spiegel-van-groei

 

Tweelingzielverbinding – een heftige spiegel van GROEI

Het hele leven is leren… Ik voelde dat ik die zin tegen jou te zeggen had. En jij was er niet blij mee. En dat is precies waarom jij het nodig had. Ik weet nu: wij zijn tweelingzielen en leer er mijn weg in vinden.
Ik ben op jouw pad gekomen om jou groei te spiegelen. Zodat je zakt naar een dieper niveau en meer in verbinding met jezelf en daarmee met anderen komt. Zodat je meer leeft vanuit jouw ware aard: een gewoon gevoelig mens. Niet altijd positief, niet alleen “goed”, maar ook diepe en soms donkere gevoelens. Dat ben jij ook. Jouw ware aard, hooggevoelig en natuurlijk-spiritueel, waar je met jouw talenten veel mee kan doen in de wereld. En jij bent op mijn pad gekomen voor mijn verdere groei. Om ook te zakken naar een dieper niveau, overgave naar een nog diepere spirituele laag: de vrije vrouw. Een vrouw in mij die naar boven komt en keuzes heeft te maken…

 

Sometimes people don’t want to hear the truth, because they don’t want their illusions destroyed.  (Friedrich Nietzsche)

Totdat de waarheid zichtbaar is…

Jij zwijgt en je glimlacht
Jij liegt en je bedriegt
Allereerst naar jezelf toe
Je zegt: ik ben zo positief

Maar de onrust om jou heen
Is zo groot dat de storm
Niet gaat liggen totdat
De waarheid zichtbaar is

Je wilt zo graag helpen
Maar je helpt jezelf niet
Achter jouw façade
Verberg je veel diep verdriet

Jij zwijgt en je glimlacht
En speelt de toffe jongen
Die iedereen zo leuk vindt
Terwijl jij kracht van ze steelt

Want de leugen is dat jij
Allang niet meer in contact staat
Met de ware persoon die jij
Diep van binnen werkelijk bent

Om alles te onderdrukken
Glimlach jij door je pijn heen
Om het leven aan te kunnen
Neem jij er telkens weer één

Jij zwijgt en je glimlacht
Maar je bent een verslaafde
Elke drug die jij kan scoren
Is voortaan jouw grootste vriend

Je zuigt alles van buiten op
Maar wat jouw grootste vriend
Hoort te zijn die druk je weg
Je omarmt jouw ware zelf niet

Jij zwijgt en je glimlacht
Maar ik weet wat je verbergt…
Jouw leven kan niet beginnen
Totdat de waarheid zichtbaar is

© Eva Pieters (1 december 2017)

 

Beste Guido, Ik ben een zeer intuïtief mens. En de trillingen om mij heen nemen pas af als ik de waarheid boven tafel heb. Dat moment
is vandaag. Stop met liegen en bedriegen. Allereerst naar jezelf toe.
En zorg goed voor jezelf. Want dat doe je nu niet. Stop met deze zelfvernietiging, waarmee je het ware leven ontvlucht, en heel jezelf. Ik wens je wijsheid en een eerlijk en gezond leven toe. Maar daar heb jij zelf aan te werken. Hartelijke groeten, Eva

 

1-12-2017 Na zeer rommelige energetische weken (op het werk
en soms ook ’s nachts) werd vannacht eindelijk het kernprobleem duidelijk en daarna bevestigd in een droom. Waarin ik tegen mijn oudste zus zeg – terwijl ik wijs naar enkele mensen verderop – dat
ik hele fijne collega’s had, maar de baas die ik had is verslaafd… 

 

Ik dacht dat ik daarmee klaar was met dit verhaal

Ik ging het proces aan van de kater van het moeten loslaten van een leuke baan, die steeds verder in een energetisch moeras zakte en waarvan ik dan ook voelde dat ik had te vertrekken. Al kostte het mij dit keer zeker 2 weken om te verwerken. En ik dacht dat het daarmee klaar was. Maar nee. Ook al kwam toen de conclusie verslaving naar boven. En dat verklaarde een heleboel! Ik schreef het van me af met bovenstaande gedicht. Maar het werd niet stil. Dus schreef ik dit:

14-12-2017 Het is nog niet stil om mij heen. Mijn taak om jou te spiegelen is kennelijk nog niet helemaal klaar. En vooral: jij hebt jouw verantwoordelijkheid hierin nog niet opgepakt. Dus blijft er onrust om mij heen van jou, al ligt de waarheid nu open en bloot op tafel. Maar daar begint het: “You can’t change what you don’t acknowledge”
(Dr. Phil). Je staat op een kruispunt. En het is tijd om de keuze te maken: leven of doodLeven betekent hulp zoeken om je innerlijke issues aan te pakken en te leren houden van jezelf. Dan pas geloof je ook dat je liefde van buiten verdiend, als je het allereerst aan jezelf kan geven. En dan pas zul je ook respect hebben. Voor jezelf. En voor anderen. Maar ga je zo door, dan ken je de uitkomst: jouw echte per-soonlijkheid zal nooit doorbreken, omdat je jezelf gevangen houdt in destructie en daarmee jezelf tegen houdt in groei. En je zal dan ook nooit waar geluk leren kennen. Omdat je denkt dat je dat gaat vinden in controle, verstrikking en verslaving. En je het hardst op de vlucht bent van waar juist geluk ligt: binnenin jezelf. Het hele leven is leren. Of je dat nu leuk vindt of niet. Maar dat heeft ook goed nieuws, want jouw leven ligt in jouw handen. Het leven is aan jou gegeven, en aan jou is de keuze: wat ga jij met jouw kostbare leven doen?

 

Maar het werd niet stil

Zondag 17-12-2017 Rond 5 uur ’s ochtends. Ik word plots wakker, denkend aan één week voordat ik stopte met mijn vorige werk. Met boosheid: “Wie heeft ons afgeleid?” En dat ik dat nog wilde zeggen. En met “De Waarheid” in mijn hoofd. Het is nog steeds niet stil, hij hangt nog dagelijks om mij heen, dus heb ik nog steeds wat zichtbaar te maken. Ik heb nog dieper te gaan. Dus terug naar het begin…

 

Een nieuwe werkplek: het begon goed…

Zoals altijd als hooggevoelige observeer ik de ruimte waarin ik ben altijd goed. Maar mede omdat mijn vorige werkplekken dit jaar ener-getisch totaal niet goed zaten, lette ik tijdens mijn sollicitatiegesprek nog meer op de energie die er in de ruimte hing. Ik wilde namelijk dit keer iets positiefs. En het was hier levendig. Een bedrijf in beweging. Zo leek het. En zo was het op dat moment wellicht ook wel even. Gaandeweg zag ik tekenen dat het toch niet helemaal goed zat: het gemis aan connectie wat er terugkerend was, en ik als hooggevoelige sterk opmerkte, en veel mensen die op zoek waren naar een andere baan. Wat mij verraste. Ik dacht dat mensen doelbewuster voor dit werk kozen. Maar wellicht niet hier… Het begon allemaal met een gezellig sollicitatiegesprek met Guido. Maar tegelijk achteraf bezien waren daar ook signalen dat hij geen grenzen hield. Was het tijdens dat sollicitatiegesprek een test? Niet qua werk, maar hoe ver ik voor hem en zijn verhalen open stond? Ik was meteen aangenomen, maar het gesprek ging eigenlijk wel wat te losjes, van zijn kant. Maar achteraf, later als ik gestopt ben – omdat deze werkplek in de laatste week totaal niet meer vrij voelde – voel ik me toch wat misbruikt. Niet helemaal met de juiste intenties aangenomen, zegt mijn gevoel. Toen hij aankwam werd ik eerst even geobserveerd en het beviel hem. Ook dat was achteraf bezien niet helemaal gericht op werk. Hij zei tegen iemand dat hij eerst met ‘mevrouw Pieters’ moest praten. Terwijl op mijn cv toch duidelijk ‘van Woudenberg-Pieters’ staat. En tegelijk was dat wie hij wilde spreken. En niet die getrouwde vrouw. Weken later had ik het over “gebrek aan vertrouwen” waar ik tegen aanliep en hij zei: “Wat zeg je, wil je met mij trouwen?” Ik toonde hem mijn trouwring. Meer was niet nodig. Zijn gezicht zei genoeg.

 

Terugkijkend: dit was een laatste poging vast te houden aan mijn huwelijk. Maar eigenlijk was er onder de bodem al van alles aan het schuiven in mij, omdat de aantrekkingskracht tussen ons te sterk is… En als ik nog verder terug kijk, was dat er al in die eerste ontmoe-ting… Achteraf heb ik er dan ook een dubbel gevoel over. Maar dat was ook de situatie: aan wie ben je trouw? Degene met wie je al jarenlang samen bent? Of degene die plotseling voor je staat, je helemaal in beslag neemt en jouw hart steelt? Maar die je nog amper kent en waarvan je nog niet weet hoe serieus het is…

 

Verborgen waarheden schreeuwen energetisch luid 

De eerste werkdag: toen hij mij zag was hij ontzettend blij om mij te zien. Te blij. En dat stak hij niet onder stoelen of banken. Ik had een probleem met mijn headset en hij zei op een gegeven moment: “Jij mag alles van mij.” Die beide over the top momenten waren red flags voor mij. Ik reageerde in beide situaties dan ook vrij kalm tot niet. En ik besloot omdat hij zo snel naar voren bewoog, om daarom zelf wat meer naar achteren te gaan. Wat wil jij van mij? Is de vraag die vanuit zijn bevlogen gedrag in mij sterk naar boven kwam. De dag erna deed hij koel toen ik hem even zag. Ik had zijn verwachtingen niet beantwoordt. Nee ik ben al jarenlang geen pleaser meer. En daarna zag ik hem een hele tijd niet. En ik deed waarvoor ik kwam: werken. En ik genoot van het bellen en had daarnaast ook nog leuke collega’s om mij heen. Ook al kwamen er energetisch steeds meer problemen aan de oppervlakte, toch was ik hier wel op mijn plek, en voelde het nog steeds dat ik hier nu hoorde te zijn. Toen had ik 2 weken vrij en de dag dat ik terug kwam voelde het vreselijk. Alsof de dood er hing… En er was kennelijk ook iets stuk gegaan. Zoals later bleek het einde van de werkrelatie tussen Guido en zijn partner. En wij kregen te horen dat ons project zou stoppen. Een vreemde dag. Waarbij er veel meer aan de hand was dan ons verteld is. Maar energetische mensen zijn niet dom. Die pikken alles op. Al kost het even tijd soms om de vinger op de zere plek te leggen. Zo zei een andere hooggevoelige collega tegen mij dat het energetisch is gaan rommelen: sinds Guido in het ziekenhuis lag…

 

Projectie: “Narcissists love to flip the script…” **

Er klopte iets niet: veel onrust en de één na de ander verdween. Zo werd Chris*, een zeer energieke man en fijne collega, zomaar naar huis gestuurd. Achteraf: het begin van het einde. Capabele mensen werden in een negatieve spiraal meegetrokken en verdwenen plotse-ling. Ik zei: “Oh heeft Oscar* een nieuwe baan gevonden?” “Nee, Oscar is weggestuurd.” Weer… Dat voelde niet goed. Ik voelde dat er op anderen geprojecteerd werd. Maar het probleem zat niet bij Chris en niet bij Oscar. En niet bij mij (ik voelde na Oscar dat ik de volgen-de was). Guido was een vermomde rivaal: jou klein willen houden, omdat jij hem nodig moest hebben. Maar bij de Narcist is het altijd omgekeerd: hij heeft het nodig dat jij hem nodig hebt. Dan heeft hij de macht. En hoeft hij zich niet kwetsbaar op te stellen… Toen bleek dat hij een nieuwe baan had verklaarde dat alle onrust. Maar in de laatste week heeft hij mijn leuke baan verpest. Op vrijdagmiddag – één week voordat ik stopte – riep hij iedereen bijeen. Zijn conclusie was dat sommigen in de loop van de middag niet meer met focus en beleving belden. Dus mochten we niet meer een boek voor ons heb-ben liggen, tot we de score hadden gehaald. Maar wie heeft ons afgeleid? De speech en de besluiten erna demotiveerden. Want ik werk juist autonoom. En die ruimte werd mij in één week tijd afge-nomen. Te beginnen met mijn boek afpakken, maar dat was slechts een symbool van angst en wantrouwen. Niemand zei eens: stop. Behalve ik. Ik heb hem twee keer bij mij weggestuurd, omdat hij mij afleidde. Maar bij die speech zei niemand iets. En vanmorgen kwam
in me op dat ik had moeten zeggen: wie heeft ons afgeleid? 
Wie slingerde er die middag weer steeds als een aap door de ruimte, van de één naar de ander? En daarmee veel afleiding veroorzaken en aandacht scoren? Omdat hij zich verveelde… De vermomde rivaal: het ene moment zeggen: “Ben je nog steeds in je boek bezig?” Om vervolgens iemand anders het boek van mij af te laten pakken. Zo lijkt hij goed. Maar dat was hij niet. Niet ten opzichte van degenen die hij meesleepte in zijn onbewuste negativiteit. Het “slecht” in hem, wat hij niet onder ogen wil zien en projecteert op anderen. Ik heb zijn “slecht” dan ook niet aangepakt en ben op tijd weggegaan…

 

Maar dit verhaal heeft altijd weer meerdere lagen. Al was op werk-niveau en vanuit mijn sterke rechtvaardigheidsgevoel belangrijk dat “Wie heeft ons afgeleid?” zichtbaar werd. Het 2e deel in de droom was: “De Waarheid”. Ik ontdekte op een diepe intuïtieve laag daarna waarom het maar niet stil werd: tweelingzielen. En toen ik dat accep-teerde was alles hierboven geschreven minder van belang en brak ik van binnen volledig open. Een enorme golf van onvoorwaardelijke liefde barstte in mij los. Met een open hart en intuïtief lichaam ben ik er. En ik kan alle negativiteit steeds meer langs me laten stromen, omdat ik zo’n enorm vonkende Bron van liefde van binnen voel. Ik sta open naar mijn binnenste en daardoor in open verbinding met buiten. De cirkel van leven kan ik van binnen en van buiten maken. 

Vanaf dit punt veranderd mijn gevoel, maar ik verander niets aan bovenstaande, omdat ik dat ervoer vanuit wie ik toen was. 

 

De intuïtieve droom “De vrije vrouw”

Droom: ik ben in een ruimte vol met mensen. Wij (bekenden van hem) wachten op Guido. Hij komt binnen en zegt wat kwetsende dingen naar enkele mensen. Omdat hij door hen gekwetst is. [Ik vermoed mijn vorige werkplek]. Dan loopt hij naar buiten en komt daar niet meer binnen. Ik huil… Om zijn gekwetste reactie. Dan loop ik ook naar buiten. De mensen die daar zitten vraag ik: “Waar is hij?” Ze wijzen naar links en daar staat hij in de tuin. Ik loop er naar toe… – Als ik dat doe dan loopt mijn man voor mij langs. Ik zie hem van zijn rug, terwijl hij steeds verder van mij vandaan loopt. Hij ziet mij niet, ik roep hem niet… – Op het werk heb ik wel eens elektriciteit
tussen zijn lichaam en de mijne gevoeld [dit komt vaak voor bij tweelingzielen, zo las ik]. 
Ik wil dan ook de zijkant van zijn been aanraken, om te voelen of het er nog is. Ik doe het niet, maar ik voel al licht elektriciteit… Ik ga vlakbij hem zitten. Dan heeft hij vragen voorbereid (een training), ik bekijk ze en bedenk het antwoord in mezelf. Hij zegt: “Dat vind je leuke vragen hè?!” Dan komt er een (natuurlijke) spirituele vrouw en zij trekt zomaar mijn onderbroek uit. Ik zeg “Hé…!” En ik zeg ook: “Je weet wat je bent hè?” Terwijl onze lichamen energetisch door de ruimte bewegen, zij als een soort zielegids mij begeleidend [deze vrouw is zijn moeder, zegt mijn intuïtie terwijl ik de droom opschrijf]. Ik zeg tegen haar: “Jij bent het omgekeerde van mijn moeder: een vrije vrouw”.

 

Tweelingzielen: op zielsniveau een diepe verbinding

Alles ontvouwde zich pas toen ik op 21-12-2017 de intuïtieve “vrije vrouw” droom kreeg, met signalen die mij de richting wezen. En daarna werd mij duidelijk dat er hier sprake is van een natuurlijke tweelingzielverbinding. Tussen hem en mij. Of hij en ik dat nu leuk vinden of niet. Op zielsniveau zijn we allereerst voor diepere groei op elkaars pad gekomen. En die verbinding is overweldigend en gaat door merg en been zo diep. Dankbaar ben ik voor dit grote geschenk. Het brengt mij weer verder op mijn unieke natuurlijk-spirituele pad. En ik voel als mens weer heel diep dat ik leef ! Maar hoe heerlijk die diepe verbinding ook voelt, in het gewone leven stuit ik tegen blok-kades, en is er dus verre sprake van verbinding met elkaar. Wat ik pijnlijk vind. Ik hoopte dan ook verder te kunnen door op 1-1-2018 de banden te verbreken. Ik trof veel controle en onrust in de bovenste chakra’s en als ik dan bij de 2e chakra kom ervaar ik daar onze diepe zielverbinding. [“De achterzijde van de 2e chakra is het gebied van het heiligbeen. Volgens oude oosterse filosofieën bevindt zich hier de zetel van de ziel, onze heilige plek. (…) Als deze energie daar ruim rond kan spoelen voelen we ons thuis bij onszelf, ervaren we contact met onszelf. Door het veilige, vertrouwde gevoel bij jezelf te zijn, is het ook goed mogelijk om contact te leggen met de omgeving, met de andere.”] Maar de band is onverbrekelijk… En zo zijn we telkens heel dichtbij, maar komen we tegelijk niet echt samen. Een diep gevoel van thuiskomen wat ons bij elkaar brengt, en ik heel sterk voel, maar dan splijt de ego-controle ons weer uit elkaar…

 

Kom, stap het leven in

Kom, stap het leven in
Ik ben hier, laat mij jou zien
Laat mij jou verwonderen
Hoe het ware leven is

Jouw ego aarzelt nog wat
Om alles los te laten
Wat jou al die tijd hielp om
Het leven te ontvluchten

Je staat nu op een kruispunt
Kom, pak mijn hand, ik ben hier
Ik ben echt, geen fantasie
Ik ben de Bron van het leven

Kom, stap het leven in
Laat mij jouw ziel laten zien
Hoe het leven werkelijk is
Want mijn ogen zijn de jouwe

Ik ben hier en leid jou op weg
Naar meer verbinding maken
Van binnen, en dan van buiten
En naar een dieper leven

Geef je over, vecht niet meer
Ik ben hier, jouw zielegids
Die laat door jouw donker heen
Jouw diepere licht schijnen

Kom, stap het leven in
Laat mij jouw hart openen
Sluit je ogen, voel en ervaar
Dit nieuwe pad heb jij te gaan…

© Eva Pieters (23 december 2017)

 

Blog © Eva Pieters (december 2017 – februari/juni 2018)
(voorheen Eva van Woudenberg-Pieters)

* Chris en Oscar zijn niet hun echte namen. 

 ** “Narcissists love to flip the script, accusing you of the exact thing they’ve done.” Oftewel: in plaats van eigen verantwoordelijkheid te nemen voor jouw eigen (negatieve) emoties en/of een schaduwdeel die je nog niet durft te omarmen, omdat dit niet in jouw zelfbeeld past, dit wegduwen en (onbewust) projecteren op anderen. “Van
projectie kan sprake zijn wanneer men eigenschappen of emoties van zichzelf tracht te ontkennen, verbergen of verdringen door deze toe te schrijven aan iets of iemand anders.” (Bron: Wikipedia)

 

Wordt vervolgd in het aansluitende blog: IkKiesLiefde

8-2-2018 Het wordt niet stil, totdat de waarheid zichtbaar is… Die weet ik nu.* Gisteren ben ik terug gegaan naar waar het allemaal begon. Omdat het maar niet rustig werd. En vlak voor het gebouw geeft mijn intuïtie het antwoord door en slaat een mokerslag “het sprookje” stuk. En is er kennelijk de reden waarom ja maar geen echt ja wordt. Maar lang of kort, mijn ja staat nog steeds. Maar ik sta alleen, want hij blijft zwijgen. En daarmee wordt de 2e waarheid – onze verbinding – niet zichtbaar en is het nog steeds niet stil.

* In het kader van privacy maak ik deze 2 zinnen niet zichtbaar.

 

Reageren op dit blog? Helaas ontvang ik teveel hardnekkige spam, met als enige doel om bij deze site te kunnen inbreken, dus staat de reactieknop voortaan uit. Stuur mij een bericht via de slotpagina

 

Heel jezelf, dan laat je anderen ook HEEL

“Als groei, in wat voor vorm dan ook, zou doorgaan, zou het uitein-delijk uitmonden in iets monsterachtigs en destructiefs. De ontbinding is nodig om ruimte te maken voor nieuwe groei. Het een kan niet bestaan zonder het ander. Het neerwaartse deel van de cyclus is absoluut noodzakelijk voor spirituele groei.”  (Eckhart Tolle)

Dit bericht is geplaatst in bewustzijn, emotioneel misbruik, heel jezelf, hooggevoeligheid, narcisme, transformatie, tweelingzielen met de tags , . Bookmark de permalink.

Reacties zijn gesloten.