Opnieuw beginnen…

DIT BLOG IS NOG IN WORDING. Opmaak wordt nog aangepast.

 

Ik heb altijd gezegd: op een dag zal ik weten waarom de relatie met Paul – los van het feit dat èn tegelijkertijd ook doordat ik Guido tegen kwam – voorbij was. Eerst heb ik een conclusie: “Ik ben al jarenlang alleen (sinds 2011). Je aan iemand vastklampen is geen relatie.” Dan op 16-10-2018 een intuïtieve droom die mij veel duidelijk maakt. De blokkade in mijn verdere ontwikkeling (ook tussen Guido en mij) zit allereerst bij mijn ex, die nog steeds niet verder stroomt… Dus ik block hem, op social media. Zodat ik verder kan. En hij ruimte krijgt voor groei. Het is tijd Paul dat jij mij loslaat, zodat de ruimte vrijkomt voor mijn nieuwe leven en voor jouw nieuwe leven, los van elkaar…

 

My heart chose and my heart broke…

It’s really painful to say goodbye
to someone that you don’t want to let go,
but
it’s even more painful to ask someone to stay
if they never wanted to stay
.”

 

loslaten-en-verder-gaan

 

Weer ruimte maken voor groei…

2018 is een moeilijk jaar. Op weer zo’n trieste avond waarbij ik weer vastzit aan energie van anderen die niet doorstroomt, zeg ik voor het slapengaan tegen mijn moeder: “Kom me maar halen. Het hoeft voor mij niet meer…” Daar moet ik even aan toevoegen dat ik telepathisch ben (net als mijn moeder) en daardoor van personen waar ik sterk mee verbonden ben emoties over kan nemen, wat in mijn lichaam komt, maar niet van mij is… Die nacht slaap ik slecht en het univer-sum beantwoordt mijn oproep met een intuïtieve droom. Ik word wakker en de energie van mijn ex zit volop om mij heen. Ik verwijder het en volg mijn spontane ingeving om hem te blocken op What’sapp. Daarna kan ik weer slapen en pakt mijn droom de situatie over…

In de droom vertel ik over het blocken. “Dan nu ook volhouden”, zegt een vrouw, die samen met wat anderen in mijn huiskamer is, tegen mij. Dan ben ik te laat voor mijn werk en wil ze bellen. Ik bel Guido. Hij zegt z’n naam. Ik zeg: “Hoi, met Eva.” We slikken allebei even… Dan stamel ik: “Ik… ik weet niet wat ik moet zeggen…” Daarna zie ik delen van hem gefragmenteerd in een ruimte liggen (symbool voor zijn innerlijke verdeeldheid?) Hij wil dat ik bij hem blijf en hem (energetisch) niet meer loslaat. Dan heb ik zijn nummer in mijn telefoon (Whats’app) en ik ben ontzettend blij en zwaai met mijn telefoon terwijl ik zeg: “Ik heb hem!” Zijn status is dat hij aanwezig is (bewust?) en ik zie een groen rondje. Dan als ik wakker ben voel ik hem ook weer energetisch bij me. Paul zat er tussen…

 

Het universum biedt ons een nieuwe kans

In de droom bel ik Guido, maar in het echt doe ik dat niet. Want ja,
ik weet inderdaad inmiddels niet meer wat te zeggen, tegen iemand waar ik om geef en die om mij geeft, maar die maar blijft zwijgen. Als ik bel, neemt hij vast niet eens op. Ik heb al zoveel geïnvesteerd, nu is het zijn beurt om te handelen. En wat kan ik eigenlijk nog zeggen? Ik ben inmiddels door mijn inspiratie en hoop heen. Diep in mijn hart is er nog steeds liefde, maar ik kan er niets mee… Het is en blijft een doodlopende straat. En dat doet pijn, vreselijk pijn. Om niets met je liefde te kunnen doen, terwijl je zoveel voor elkaar voelt. The door of oppertunity is wederom opengezet door het universum en het maakt niet uit wat ik doe, jij pakt jouw kans toch weer niet. Ik voel vrede, maar jij belandt weer in de onrust. Wat uiteindelijk een onderdeel van groei is en waar je doorheen zal groeien zodra je stappen zet. Dan heb ik weer een onrustige nacht en een droom op 21-10. Een vrouw denkt dat ik niemand heb nu. Ik zeg dat ik iemand leuk vind en hij mij, maar hij onderneemt geen actie. “Dan wil hij niet”, zegt ze. Dat ben ik niet met haar eens. Energetisch is hij volop aanwezig, maar zijn energie zegt ook: “Ik durf geen relatie met je te beginnen.” En daar loopt het telkens op vast. Er is geen vertrouwen. En er is geen ontwikkeling om dat vertrouwen weer op te bouwen. Hele serenades “ik houd van jou”, die pikte ik een tijd terug nog op terwijl ik niet eens met hem bezig was. Maar dat is bullshit. Als je van iemand houdt, dan wil je bij die persoon zijn en dan onderneem je actie. Kom je daar niet uit, dan ga je in therapie. Echt, zo simpel kan het leven zijn.

 

Waarvoor heb ik een hart gekregen…

Als het niet mag kloppen, in deze tijd. Waar “relaties” slechts een spel zijn voor harten die de liefde vrezen… En liever oppervlakkig of niets doen dan echte liefde riskeren. De datingsites en -apps: het is triest… Tinder is een lachertje, dus daar ben ik al weer weg. Een plaatjesver-zamelingboek. En dan zit ik op een app waar wel gecommuniceerd wordt. Maar overal is het: mannen die veel te snel willen en het is nooit genoeg… Zo trof ik laatst Roberto en hij is de enige tot nu toe die mijn hart van Guido af kon leiden, en mij verliefd op hem liet worden. Maar mijn energetische alarmbellen ontdekten dat hij al een vriendin had. Dus voelde ik mij soms alleen in de relatie, die er dus ook nooit echt kwam. Hij stond met één been in zijn echte relatie en één been in zijn chatrelatie met mij, als liefje achter de hand. Ik zie het steeds weer opnieuw de afgelopen jaren: mensen durven geen relaties meer aan te gaan. Het hele concept van een relatie: je hart aan één persoon geven en bereid zijn om op sommige punten com-promissen te sluiten, omdat je van elkaar houdt, het is zeldzaam… Mannen hebben er wat op gevonden: FWB (Friends With Benefits). Zogenaamd vriendschap, maar in hun brein vertaald als: ik krijg seks. Volgens mij hadden ze daarvoor ooit al een beroep bedacht, lang geleden… In elk geval zijn ze hiervoor bij mij aan het verkeerde adres. Ik wil een echte verbinding voelen, op alle niveaus. En daar zijn veel mensen bang voor. Want hoe mooi het ook het is en hoe diep het ook gaat, het is intimiteit. En dat is bijzonder mooi èn eng. Omdat het heel dichtbij en dus ook heel kwetsbaar is. Ik wil nog steeds een relatie met Guido. Maar hij heeft zijn kwetsbare kant verloochend en daarom komen hij en ik geen stap verder. Dus stel ik mezelf open voor nieuwe kansen. Maar het is moeilijk. Mijn hart heeft al gekozen. Waarvoor heb ik een hart gekregen, als het niet mag kloppen…

 

Er is weinig wat mij nog energie geeft

Ik ben iemand die van het leven houdt. Als ik de ruimte krijg om te leven, dàn kan ik me er in bewegen. En als ik kan doen wat ik in mijn hart voel, dan ben ik gelukkig. Maar als ik geen of weinig inbreng in mijn eigen leven kan hebben en alle deuren waar mijn hart naar uit-reikt gesloten blijven en er vrijwel niets is wat in mijn handen ligt om er iets ten positieve aan te kunnen veranderen… En dit maandenlang zo door gaat, dan is het een keer teveel. Elk mens heeft toch een zekere controle over zijn eigen leven nodig. En als dat stuur niet in jouw handen ligt of er weinig tot geen energie in de situaties in jouw leven zit, dan is de koek een keer op. En toen zat ik bij de dokter.
Met griep, maar ook omdat er weinig is wat mij nog energie geeft…
“Heftig”, zei hij, “Je hebt in een korte tijd een boel meegemaakt.”
De druppel was mijn werk. Mij was een baan op kantoor beloofd. En enkele weken later hoorde ik dat het niet door ging en werd het mij weer afgepakt. Ik kon toen vrede hebben met de koerierzendingen verwerken. Maar ook dit werd mij recentelijk afgepakt. Ik had in mijn moeilijke situatie (zowel privé als ook mijn hoofd boven water zien te houden op een afdeling met veel negatieve focus) een zekere houvast in dit werk gevonden. Maar als ik bij de dokter zit en de tranen begin-nen te stromen, voel ik wat er dieper eronder zit. De relatie, die mijn huwelijk deed stranden, maar die maar niet doorzet. “In de steek gelaten”, zegt de dokter. Hij raakt telkens de kern. En dat doet me goed, want het steunt me. Het sloopt me om van iemand te houden, die ook om mij geeft, maar die geen stappen zet. Omdat hij niet voor het leven kiest loopt alle energie daardoor alleen maar vast. En ik zit er nu middenin, want mijn hart zit aan hem vast…

 

Daar ga ik dan: dit keer bepaal ik mijn bestemming alleen

En daar lig ik weer. Regelmatig wakker gemaakt, de hele nacht door. Door de mannen in mijn leven die mij niet loslaten. De één durft geen stappen van mij vandaan te zetten en de ander durft geen stappen in mijn richting te zetten. En ondertussen kom ik niet verder en wil ik verder. En maken beide mannen mij nu ongelukkig, doordat ze hun groei en daarmee ook mijn beweging vooruit tegenhouden. Maar goed, hoe dan ook, moet ik weer opnieuw beginnen. Want ik heb de één in de steek gelaten voor een ander. En die ander heeft mij weg-geduwd en in de steek gelaten, voordat ik het kon doen. En nu ben ik voor het eerst een paar dagen alleen weg. En dat is goed om te doen en tegelijk ook doodeng. Nadat je 24 jaar lang alles vaak samen hebt gedaan. En daar ga ik dan. Dit keer bepaal ik mijn bestemming alleen. Is het zo dat je vrijwel geen angst meer voelt als je samen bent? Of is je angst voortaan onder het samenzijn bedekt en komt ze weer hevig naar boven als je weer alleen bent? Hoe dan ook, deze nieuwe weg inslaan maakt een heleboel los. In mijn geval ook omdat het mijn keuze niet was om weer alleen te zijn. Mijn keuze was een andere man. Maar hij is liefdesbang. En nu ben ik alleen.

 

“To all the things I’ve lost on you (…) are they lost on you?”

Terwijl ik langs het water wandel heb ik “Lost on you”* in mijn hoofd. Wou je mij pijn doen, omdat jouw ex-vriendin jou toen in de steek heeft gelaten? Nou gefeliciteerd, dat is je dan gelukt: ik heb pijn. Maar je hebt wel de verkeerde getroffen… En met wraakacties tref je uiteindelijk altijd ook jezelf. “Karma is a bitch…” Jouw pijn, die jij hiermee probeert te ontvluchten, wordt er niet minder op. Aan de realiteit van het leven valt niet te ontsnappen, hoe graag je dat ook wilt. Jouw pijn zal nu dubbel zo groot zijn dan 1 jaar geleden. Want door mij tot op de dag van vandaag recht in mijn hart te willen steken heb je jouw pijn alleen maar vergroot… En ik wilde dat ik niet om hem gaf. Ik probeer telkens weer het boek te sluiten en verder te gaan. Maar mijn hart en ziel vertellen een ander verhaal. Ik wil verder, maar zit vast aan een man waar ik om geef, en die ook om mij geeft, maar die de liefde heeft opgegeven en er daardoor niet meer naar handelt. Ik ben hard achteruit gegaan in 1 jaar tijd. Het kost mij teveel. Ik zie een vrouw die moe, verdrietig en ook wat verbitterd is. Dit is niet het leven wat ik wil. Maar ik moet het omarmen. Dus ga ik verder, door te chatten en van daaruit nieuwe contacten op te doen. En dan soms te daten. Ik heb een korte kennismaking met een man, maar in het echt lijkt hij helemaal niet zo op de foto. Voor mij is het niet “beter iets dan niets”. Ik voel dat deze man niet bij mij past en zeg hem dat ik het alleen op vriendschap houd en dat als hij meer wil, hij verder moet kijken. En als ik opsta en hem achter mij laat, kan ik er vrede mee hebben: misschien blijf ik de rest van mijn leven wel alleen

 

Na het blocken van mijn ex en opnieuw de banden verbreken heb ik bij de eerstvolgende Neurofeedback een zodanige progressie gemaakt dat ik mag beginnen met afbouwen! Het is mij nu duidelijk waarvoor ik deze training nodig had. Ten eerste Wilma en de mishandeling op 20-4-2012 en alle andere spirituele waanzin die er op volgde. En ten tweede mijn ex Paul. Het aan mij vastklampen is niet goed voor mij. En ook niet goed voor hem. Ik blijf ergens het gevoel houden dat hij in 2011 een innerlijk proces had af te maken wat nog niet is gebeurd… En dan ontvang ik sms’jes van hem. En hoe goedbedoeld en liefdevol ze ook zijn, ik volg mijn intuïtie en maak geen beweging in zijn richting. Totdat ik voel dat het weer kan. En daarna zoekt hij weer contact. Ik leg het kort uit, maar houd mijn koers. Dit pad ga ik nu alleen en hoe goedbedoeld ook: ik heb het nu nodig dat jij jouw eerste focus van mij vandaan haalt. Jouw liefdevolle bedoelingen zijn niet goed voor mij en staan tussen mij en mijn nieuwe toekomst…

 

© Eva Pieters (november 2018)
(voorheen Eva van Woudenberg-Pieters) 

DIT BLOG IS NOG IN WORDING. Opmaak wordt nog aangepast.

* LP – LostOnYou (Live Session)

 

Reageren op dit blog? Helaas ontvang ik teveel hardnekkige spam, met als enige doel om bij deze site te kunnen inbreken, dus staat de reactieknop voortaan uit. Stuur mij een bericht via de slotpagina

 

Heel jezelf, dan laat je anderen ook HEEL

Dit bericht is geplaatst in bewustzijn, heel jezelf, leven in het NU. Bookmark de permalink.

Reacties zijn gesloten.