De reis terug naar het lichaam

I’m not telling you it’s going to be easy…
I’m telling you: it’s going to be worth it.
(Art Williams)

 

lichaam

 

Een reis die voor mij vanaf eind 1999 startte met steken in mijn hart. Mijn lichaam begon te praten… En ik? Ik leerde luisteren. De ont-wikkelingsreis die van daaruit volgde bracht vele uitdagingen op mijn pad en gaf mij stap voor stap vele verloren innerlijke schatten terug. Doordat ik het donker (oude wonden) wat in mijn lichaam opgeslagen zat weer in het licht (bewustzijn) durfde te zetten. Een pittige, maar voldoening waardige reis! De reis terug naar mijn ware Zelf.

 

Eenzaamheid: je mist contact met je diepere Zelf

Jij bent eenzaam. En je hangt aan mij. En je hangt aan iedereen op je pad die jou positieve energie kan geven. En als je het niet krijgt, dan haal je het. Door blindelings om je heen te grijpen. Door te staren op het internet. Zo “leef” je dag in dag uit via anderen. Omdat je jezelf geen (groei)uitdagingen meer stelt. Omdat je niet meer in jezelf ge-looft. Zo slurp je alle energie die je kan krijgen in je op, zoals je een auto met benzine vol tankt. Maar het zal je niet blijvend helpen. En je zal moeten blijven tanken. Je hebt jezelf verloren in een obsessie naar buiten. Eens was ik daar ook. Eenzaam. Obsessief. Niet vertrouwend op mijn innerlijk. En nog vol met negatieve energie, omdat ik mijn verleden nog niet verwerkt had. En daardoor onbewust al het goeds van buiten zoekende. Niet wetende dat ik het ook van binnen had. Totdat ik de reis aanging. En ging voelen wat de afwijzing van buiten met mij deed. Ik pakte mijn verantwoordelijkheid voor de afwijzing op. Het bleek de afwijzing van mijn ouders te zijn. En op een diepere niveau had ik daardoor meZelf afgewezen. En was ik niet meer in contact met mijn diepste energieBron. Die had ik in de steek gelaten. De afwijzing accepteren en helen werd het startpunt van mijn reis van mijn hoofd (vol met obsessie en eenzaamheid) naar beneden. Waar ik stap voor stap het geluk in mezelf (her)vond. En uiteindelijk steeds dieper ging leven vanuit de plek waar ik hoor te wonen: mijn lichaam.

 

Mijn hart huilt voor jou dat jij zo bent afgedreven…

Hoe meer ik er tegen aanloop: mensen die vast blijven zitten in de illusies in het hoofd, in obsessie, in machtspelletjes, in alles wat bij het overleven en het ongezonde tegen ontwikkeling vechtende ego hoort. En waardoor het echte en het waardevolle van het leven èn in zichzelf totaal aan hen voorbij gaat, omdat ze daar nog niet zijn. En soms ook niet eens naar onderweg zijn, omdat ze zo overtuigd vanuit hun ego denkbeelden vastzitten in hun destructieve doolhof van emoties van binnen… Zonder zelfonderzoek. Zonder zich naar binnen te keren. En daardoor zonder heling. Zonder groei. Hoe meer ik er tegen aanloop, hoe meer mijn hart huilt voor hen en ik terug kijk op de reis die ik sinds eind 1999 aangegaan ben. Ik begon niet met een doelbewust vooropgesteld plan, om hier uit te komen waar ik NU ben. Want ik wist niet waar ik uit zou komen. Maar ik begon gewoon omdat het de tijd er voor was om naar mijn lichaam te luisteren. En zoals altijd volg ik de weg van het gevoel. Mijn gevoel is mijn kracht. En dus aanvaardde ik mijn reis en liet mijn lichaam stap voor stap, laag voor laag spreken. Elke wond heb ik opengeklapt en ingelezen, volledig doorvoelt en daardoor uiteindelijk ook geheeld. Er zat meer in mij, onder al deze oude pijnlagen, dan ik ooit had durven dromen. Elke overlevingslaag die ik afpelde bracht weer oude pijn naar boven, met daaronder een nieuwe ontdekking naar de prachtige innerlijke kleuren in mij, die in mijn jeugd niet tot bloei konden komen. Maar nu wel.

 

Steeds opnieuw durven zakken en je lichaam laten spreken

Soms was er weerstand, maar nooit liet ik mij daardoor tegenhouden van het pad wat ik te volgen had: zakken naar mijn lichaam en steeds dieper luisteren en daardoor steeds meer in eenheid met mezelf leren leven. Hoe graag zou ik dit pad duidelijk willen maken aan anderen, hoe waardevol het is om steeds dichter bij je ware zelf uit te komen en van daaruit het leven te mogen ervaren. Maar ook merk ik steeds meer: de afstand is groot tussen mij en mensen die nog vasthouden aan overleven vanuit het hoofd. En sommigen… sommigen zullen de reis nooit durven maken. En daardoor nooit weten en nooit leren wat ze missen. Ik wel. Ik weet het en mijn hart huilt voor hen als ik merk hoe destructief eigenwijs ze in de weerstand blijven hangen en de val naar beneden – dieper in het lichaam – niet durven maken. Uit angst voor de pijn. En juist die pijn is hun weg terug naar huis. Terug naar het lichaam, waar je eerder als kind zo nauw in contact mee stond. Totdat pijnlijke ervaringen maakten dat je voor je overleving afweer-lagen over je ware zelf heen had aan te brengen. Die lagen heb je nu niet meer nodig. Maar sommigen willen blijven geloven dat dàt is wie ze zijn. Gewoon omdat dat is wat ze kennen en waar ze uit veiligheid aan vast willen blijven houden. Ze durven de sprong in het diepe niet te maken. En leven daardoor niet. Maar blijven hangen in overleving en weerstand en alle onnodige overlevingspijn die daarbij hoort. Terwijl het lichaam huilt… Vanwege de afgesneden verbinding tussen hoofd en lichaam. Waardoor je niet meer vanuit innerlijke eenheid functioneert. En waardoor je vaak ook ziek wordt. Omdat het lichaam een uitweg zoekt. En als jij het lichaam geen stem geeft, zoekt het een andere uitweg, want het wil hoe dan ook z’n verhaal kwijt.

 

“Rejection is God’s way of telling you: wrong direction”

Sinds ik de reis naar mijn lichaam gegaan ben, trek ik eenzame mensen aan. Ze willen een quick-fix via mij. “Ze DENKEN dat ze jouw energie nodig hebben”, zei de vrouw bij een aurareading in 2013. Ze zijn verkeerd gehecht: teveel naar buiten en nog veel te weinig van binnen. Ze hebben heling nodig. Niet via mij. Maar via hun binnenste. Ik spiegel hen wat zij nog missen, maar wat ook van binnen in hen zit. Ze dragen in zich een verloren kinddeel, wat geheeld wil worden, en wat uiteindelijk heel veel verborgen schatten in zich draagt, zodra je door haar (of zijn) oude pijn heen bent gegroeid. Zo ben ik geworden wie ik NU ben. Door niet te blijven hangen aan de buitenwereld, maar steeds weer de innerlijke reis aan te durven gaan. En naar het licht te brengen, wat nog in het donker vast zit. Door het onbewuste naar mijn bewustzijn terug te brengen. Dat doet pijn. Maar die pijn heelt! Het is juist het vasthouden aan de pijn, door deze te willen blijven onderdrukken, wat je uiteindelijk het meeste zeer doet. Puur omdat je de vastgezette energie niet in beweging brengt. Door het KindBe-wustzijn (alle oude emoties in jou) met jouw VolwassenBewustzijn (zelfreflectie, inzicht en handelen) in contact te brengen en jouw eigen innerlijke Helper te worden. Door de oude waarheden van het kind in jou onder ogen te zien en te helen (PRI *). Ook jij hebt de keuze. Wil je je eenzaam blijven voelen en daarvoor steeds aan de buitenwereld vastklampen voor “geluk” ? Of ga jij de reis aan…? 

 

Jij bent moe van het overleven en wilt eindelijk ècht LEVEN? 

Ik zal eerlijk zijn: ik heb het niet cadeau gekregen. Ik heb er hard voor gewerkt. Want dat is wie ik ben. En het was de reis waard! Maar ik kan nu niet jouw lasten dragen en helen. Daar heb ik mijn reis niet voor gemaakt. Jezelf door het leven leren dragen dat heb jij zèlf te doen. Dat is jouw verantwoordelijkheid. Als je die neemt, dan wordt je leven beter. Zoals PastRealityIntegration (PRI) * aangeeft: doe precies het omgekeerde van wat je vanuit je schreeuwende oude behoefte zou willen doen. Dan activeer je de oude pijn. En kan je jezelf helen. Dus als je je vastklampt aan de buitenwereld en schreeuwt om aandacht: klap je notebook dicht, zet je smartphone uit en zoek het niet meer buiten jezelf. Keer naar binnen! Alles wat je nodig hebt is een rugzak met moed. Voor zelfreflectie. En om te durven voelen en te durven helen. Zoek de juiste hulp in de vorm van een psychotherapeut, als je behoefte hebt aan praten. Of als je je lichaam wilt laten spreken, zoek een goede lichaamsgerichte therapeut. Zoals Holos massagetherapie, Cranio-Sacraaltherapie of Haptotherapie. Doe iets! Zet muziek op die je nu aanspreekt. Lees boeken die je helpen bewuster te worden om hier stap voor stap door heen te groeien. Zoals over PRI, die je helpt oude afweermechanismen te doorbreken, zodat je leert ten volle in het NU te leven. Ga de natuur in. Doe iets creatiefs. Of zet een film op die jouw binnenste raakt. Laat het kind in jou naar buiten komen, door het zelf te omarmen. Door de wonden te helen, die al zo lang in je lichaam opgeslagen zitten. En vind al die schatten die je van buiten zocht, nu van binnen. Via jouw innerlijke kind. Ze wacht op jou. En reikt uit naar je. De buitenwereld kan haar niet helen, die wijst haar terecht af. Alleen JIJ kan dat. Pak jij de verantwoordelijkheid voor dit verloren stuk LEVEN in jou op? Pak jij haar hand aan om haar te helpen de weg naar haar ware thuis terug te vinden…? 

 

The Universe is not outside of you. Look inside yourself:
everything that you want, you already are.
(Rumi)

 

© Eva van Woudenberg-Pieters (februari 2016 – april 2016)

Zie ook het gedicht: GaTerugLichaam (december 2015)
e
n het gedicht “Keer naar binnen” (Zie Gedichten2)

* Past Reality Integration (PRI) – boeken hierover van:
Ingeborg Bosch – De herontdekking van het ware zelf;
Illusies; PRI en de kunst van bewust leven

 

Heel jezelf, dan laat je anderen ook HEEL

“Als groei, in wat voor vorm dan ook, zou doorgaan, zou het
uiteindelijk uitmonden in iets monsterachtigs en destructiefs…
Het neerwaartse deel van de cyclus is absoluut noodzakelijk
voor spirituele groei.

(Eckhart Tolle)

Dit bericht is geplaatst in bewustzijn, heel jezelf, hooggevoeligheid, mindfulness, transformatie, vrijheid met de tags , , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Reacties zijn gesloten.